لا يطّلع على عبادته هذه الّا الملك الجبّار : يعنى فرمود حضرت صادق ع كه : سكوت ، لباس تحقيق‌كنندگان است به حقيقت‌هاى آنچه پيشى گرفته در ازل و خشك شده قلم بر آن ؛ و آن است كليد هر راحتى - از دنيا و آخرت - ، و در آن است رضاى خدا ، و سبكى حساب ، و پاس گناهان و خطاها . و به تحقيق ، گردانيده خدا او را پرده بر نادان و زينت براى دانا ، و با اوست كناره شدن از هوا و رياضت نفس ، و شيرينى عبادت ، و زوال سختى دل ، و پاكدامنى و مروّت ، و سبب زيركى . پس ببند در زبان خود را از آنچه براى تو چاره هست در آن ؛ خصوصا وقتى كه پيدا نكردى اهلى را براى سخن و يارىكننده در گفتگو براى خدا و در خدا . و بود « ربيع » پسر « خثيم » مىنهاد كاغذى در پيش روى خود ، پس مىنوشت هرچه حرف مىزد ، پس حساب مىكرد با نفس خود در وقت شام ، آنچه را كه بر خير او و يا ضرر اوست و مىگفت : « آه آه ! نجات يافت [ ند ] ساكت‌شوندگان ، به يقين » . و بود بعضى اصحاب حضرت رسول ص خدا كه مىگذاشت سنگ‌ريزه‌ها در دهانش ؛ پس هرگاه مىخواست كه سخن گويد [ به آنچه مىدانست كه ] براى خدا و در خدا و براى رضاى خدا [ ست ] ، پس بيرون مىآورد آنها را از دهانش . و بسيارى از صحابه ، نفس مىكشيدند مثل نفس كشيدن غريق ، و حرف مىزدند مثل بيماران . و سبب هلاك مردم و نجات ايشان ، حرف زدن و سكوت است . پس خوشا حال كسى كه روزى شده او را شناختن عيب سخن و صواب آن را ، و دانسته سكوت و منافع آن را كه آن از صفت‌هاى پيغمبران و شيوهء برگزيدگان است . و كسى كه دانست قدر كلام را ، بهترين صحبت او سكوت است ؛ و كسى كه دانست لطيفه‌هاى سكوت را و امين كرد او را بر خزينه‌هاى خود ، باشد كلام و سكوت او - همگى - عبادت ؛ و نداند اين عبادت او را جز پادشاه جبّار .